Hallo iedereen,
ik wil niet teveel vertellen, maar jullie vooral veel laten zien van hoe mijn leven er nu uitziet na zoveel jaren.
Laten we meteen maar beginnen…

Churra

Rufio

Dodi

Churra, mijn meisje, hier gekomen op 26 mei 2007, vanaf toen ging mijn wereld weer open. Mijn eerste adoptie-hond en zeker niet mijn laatste. Eindelijk vond ik iemand die me begreep en in stilte me aankeek en duizend woorden sprak (buiten Brego dan).
Oh zo bang was ze toen ze hier kwam, maar ondertussen is ze al helemaal opengebloeid tot een fiere-galgo dame. Bang van vreemde heeft ze nog wel, maar dat neem ik haar niet kwalijk. Er zijn toch zovele bang voor het onbekende?
Churra, ik hou van je.

Rufio kwam bij ons de maand nadien. Mijn meisje had onze harten zo snel veroverd dat we wouden overgaan tot een tweede adoptie.
Toen we Rufio op de adoptiepagina zagen staan wisten zowel moeder als ik dat dit ons nieuwe familielid zou worden.
Rufio is een echte knuffelbeer die zich altijd tegen je aanvleid. Mannen vind hij vaak wel eng, maar na twee jaar heeft hij ontdekt dat hij sterker kan zijn en gaat hij ze gewoon in de billen pitsen.
Het is de zachtheid en braafheid zelve en een echte grote broer.

Dodi, ons klein baby-Dotje kwam vorig jaar november bij ons. Toen we haar op de adoptiepagina zagen staan…jah, de beslissing was snel gevallen.
Ze was nog maar een jaar oud hoewel haar zotte puppy-kuren er nooit uit gegaan lijken te zijn. Het is ons zonnetje in ons en nestelt zich altijd bij ons op de schoot. Altijd op zoek naar warmte en liefde. Het is ook fantastisch om te zien hoe ze haar aan haar grote broer Rufio optrekt.

Ondertussen werk ik in een ‘Printing Shop’, waar ik er zelfstandig voor sta. Exe9n ding beloofde ik mezelf toen ik ging werken : ‘Ik ga tenminste nog xe9xe9n droom van me waarmaken’.
Twee weken later nadat ik dit gezegd had kocht ik Feomir, mijn zwarte parel.
Ik heb altijd al mijn eigen paard gewilt en altijd als ik mijn ogen sloot en aan mezelf op zo’n paard zag, zag ik mezelf door de velden galoperen op een zwart paard.
Door de velden hebben we nog niet gegalopeerd, maar ik heb wel mijn zwart paard gevonden. Toen ik Feo op internet zag staan was er meteen een klik, het leek of ik mijn droompaard voor ogen had. Een week later durfde ik pas te bellen naar de eigenaars omdat ik bang had dat dit paard veel te duur voor me ging zijn.
Een week later had ik Feo. Hij staat in Holsbeek in een kudde waar hij heel goed verzorgd wordt. Hij en ik zijn nu samen aan het leren in Western rijden, een betere manier voor ons van rijden waarin we meer contact met elkaar maken.
Feo is soms nog een echte vierjarige jongeling vol deugeniete streken maar hij heeft een hart van goud. We komen er zeker wel, hij en ik en volgende zomer galoperen we door de velden.

Mortaria mijn Rosea spinnetje versierd mijn kamer sinds een half jaar geleden. Het is mijn eerste spinnetje van nog enkele die zullen volgen. Voor de meeste eng, maar ik vind haar een prachtig wezen. Je moet alleen de schoonheid ‘willen’ zien.

Brisby mijn zusje haar goudhamster, die een bijzonder kenmerk heeft : Drie poten. Ik werd meteen verliefd op deze jongen toen ik hem in de dierenwinkel zag zitten, daar helemaal alleen in zijn hokje.

Mijn nederige aquarium met daarin drie goudvissen die de naam ‘Pavarotti’, ‘Placido’ en ‘Luciano’ dragen. Momenteel worden ze vergezeld door enkele guppy’s waaronder mijn ‘Lucke One’, de guppy die als enige nog overgebleven is van de zovele. Nu zijn er ook vrouwtjes en een mannetje bijgekomen omdat ik graag zelf wil uitbreiden, ik hoop van ‘Lucke One’ nog mooie kleine guppy’s te krijgen…op hoop van zegen dus.

Falcon, het mooie buckskin paardje van mijn mams, die nadat ik Feo kocht ook haar droom weer in vervulling heeft laten gaan. Buiten onze windhondenpassie delen we nu ook onze paardenliefde
.

Verloren aan de wereld,
aan Moeder Aardes schoot.
Verdwenen in de nacht
weggevaren met de vloot

Zeilend over verre zeexebn
reizend naar de dageraad,
waar groene velden zijn,
en je nieuwe huisje staat

 

                                                                                 -Aan Gizmo, 25-08-2009-

Zo dit was het dan voorlopig. Wat denken jullie? Wat een dierenboel? Wel…dit is mijn leven nu en altijd al geweest. Neen ik zoek geen vluchtweg bij dieren, mijn pad loopt gewoon door de dierenwereld.
Zij zijn degene die me overal bovenop geholpen hebben, dat is waar… en ook mijn moeder heeft me altijd in alle tijden bijgestaan, maar ze zijn mijn leven en ik kan niet zonder ze.

Als ik een wens had om te vliegen dan zou het alleen zijn om mijn vleugels samen met Brego uit te slaan. Als ik kon rennen sneller dan de wind dan was het om met mijn honden en Feo door de velden te rennen, als ik de lichtste trilling zou kunnen voelen in het donker dan was het om me zoals Mortaria voort te bewegen, als ik kon slapen wanneer ik wou was het om me bij Brisby te nestelen en als ik kon zwemmen zoals een dolfijn dan was het alleen maar om zij aan zij met Lucke One door het water te drijven.
En bovenal : Als ik wensen kon laten uitkomen dan zou ik wensen dat we altijd samen konden zijn.

Laroena

   Vedui’il er,

het is lang geleden dat ik hier nog geschreven heb en ik heb dan ook na lange tijd mijn berichten eens teruggelezen.
Tja..wat lijk ik in die berichten een depressief iemand zeg. Als ik zelf zo’n berichten zou lezen krijg ik al medelijden met de persoon die zo zielig kan schrijven, maar goed. Deprimerende gedachten zijn snel opgeschreven natuurlijk.

Misschien moet ik maar eens een overzicht geven van wat er ondertussen nog allemaal gebeurt is en hoe ik het nu stel. Ik moet natuurlijk alweer opletten voor eventuele meelezers omdat mijn familie stilletjes aan het internet ook begint te kennen. Even denken…waar te beginnen ?

Ik kan alvast zeggen dat het wel goed met me gaat. Ik heb het echte licht in mezelf teruggevonden en dat gebruik ik ook. Mijn gevoelens zijn gemakkelijker op een rijtje te zetten nu, ik kan me afsluiten wanneer ik wil en me openstellen wanneer ik wil. Mijn gedachten zijn niet deprimerend maar juist ophelderend. Als ik tegen me zeg : Wat heeft het voor zin ?, dan denk ik ook na waarom het ineens geen zin meer zou kunnen hebben en of daar niets aan te doen valt.

Ik las ook nog iets over de fotoshoots en ook daar heb ik niet meer op ge-updated. Wel, ik ben ondertussen naar twee fotoshoots geweest en heb mooie resultaten. Ik ben dan ook blij dat Andy Scherpenberg, de eerste fotograaf die toen zei dat hij me intregerend vond rekening gehouden heeft met mijn persoonlijkheid. Hij wilde de persoon die ik ben op foto zetten en niemand anders. Zie hier een foto die helemaal bij me past :

Ik ben ondertussen ook weer enkele keren naar de wolven geweest. De nieuwe wolvin Tala  kwam van de eerste keer meteen naar me toe. Of ze meteen komt hangt ook af van de persoon die bij me is. Tala is nog jong en speels en heel anders dan Toendra die voor een wolf al veel levenswijsheid in zich had. Ik kan Tala niet met Toendra vergelijken omdat ze alle twee helemaal anders zijn. Mijn hart blijft uitgaan naar Toendra en telkens als ik naar het wolvenreservaat ga neem ik een roos voor haar mee en leg ik deze op haar graf.

Momenteel ben ik heel fel bezig met het uitzoeken van een hond voor me. Ik ga namelijk een windhond adopteren uit Spanje. Voor nieuwjaar was ik al een lange tijd aan het zagen voor een eigen hond maar het antwoord was neen. Uiteindelijk hebben ze bij nieuwjaar toch toelating gegeven omdat ik naar de achterbouw in de tuin verhuis waar ik twee kamers boven elkaar heb. Mijn eerste planning was om een Saluki windhond te kopen. Prachtige dieren weet je. Een maand daarna was er bij ‘Vinger aan de Poot’ een aflevering rond de windhonden in Spanje en moeder zei toen : ‘Waarom adopteer je eigenlijk geen windhond ?’. Ik meteen : ‘Jah eigenlijk,..waarom ook niet?’. De beslissing was snel gevallen omdat ik sinds ik elf was al zei dat ik ooit een windhond zou adopteren, toen al ging ik rond met een petitie voor de windhonden. Nu moet ik nog een adoptiedag overslaan en deze is 21 april. Vanaf dan mag ik echt gaan kijken welke hond ik van de adoptiepagina adopteer. Mijn hart is jammer genoeg gevallen op een achtjarige teef. Acht jaar is al oud en moest ze geen acht zijn had ik er al alles aan gedaan om haar te hebben. Ik wacht nog een nieuwe lichting foto’s af en hopelijk zit daar de hond van mijn hart bij.

Ik heb ook een tijdje vrijwilligerswerk in het asiel van Aarschot gedaan. De laatste keer toen ik daar aankwam heb ik mijn eerstvolgende bus weer teruggenomen. Ik zei enthousiast dat ik een windhond ging adopteren tegen de bazin en de andere werkers daar. Ze zeiden daar op : ‘Dat is het stomste wat je kan doen. Voor elke hond die je van daar naar hier haalt wordt er hier xe9xe9n ingeslapen. Eigenlijk zouden ze die verenigingen moeten verbieden, die honden zijn trouwens toch al ten dode opgeschreven’. Dit deed de deur dicht en ik ben gewoon naar de bushalte gegaan. Slechts xe9xe9n meisje zei ik dat ik terug naar huis ging en woensdag misschien wel terug zou komen. Ik ben dus niet meer teruggegaan.
En weet je…van rechtvaardigheid valt er in asiels ook niet te spreken. Het lijkt wel een Jodenkamp waarbij de honden op een rijtje worden gezet en de ene naar voren moet stappen en de andere op zijn plaats mag blijven. Zo was er bijvoorbeeld Fonske. Een heel lieve hond. Hij werd gevonden aan een boom in een bos en had ook een wonde op het hoofd. Vreselijk om te bedenken dat iemand zijn hond zomaar achterlaat…nu goed. Fonske was een heel lieve hond. De eerste keer lette ik wat op met hem want hij gromde toen ik hem voor het eerst wilde aaien. De tweede keer kon ik hem zonder problemen aaien en was hij ontzettend lief, zo kwam hij ook kwispelend aangelopen. Enkele weken nadien ga ik naar het asiel en zeg ik tegen het meisje : ‘Ik zie dat Fons er niet meer is, door wie is hij geadopteerd?’. Ze wist me daarop te zeggen dat Fonske ingeslapen was omdat hij volgens de bazin en de dierenarts niet meer goed zou kunnen functioneren in een gezin…
Dat vrolijke gevoel om Fons die nu vrolijk in een gezin zou zitten verdween meteen. Ze wist me ook te zeggen dat de honden die op de dag dat de dierenarts komt slechter eraan toe zijn ook meestal degene zijn die ingespoten worden dan. En Fonske had een slechte dag…
Fons was echt wel een hond die je in een gezin kon plaatsen! Zo was er een heel schuwe hond Max, die niet uit zijn mand kwam van schuwheid. Ik heb er ook een tijdje mijn tijd ingestoken en het was echt wel een lieve hond. Er leek in de ogen van andere niets mee aan te vangen en hij zit nu waarschijnlijk zonder angst in de ardennen bij een jonge alleenstaande vrouw. Dan vraag ik me af…waarom hij niet en Fons wel? Fons kwispelde nog vrolijk en vroeg om aandacht. Max durfde alleen zijn mand uit om te eten.

Voor ik afsluit van dit lang bericht heb ik nog een triestiger nieuws mee te delen…
Mijn geliefste ‘Witchy’ heeft me op 3 oktober 2006 verlaten. Hier volgt een bericht uit mijn dagboek, wat dan ook het laatste bericht is dat ik in mijn dagboek geschreven heb :

‘Ik kan haar ogen niet vergeten – die glazige ogen die lieten zien dat zeer niet meer was…weg, voorgoed.
Witchy is drie dagen geleden overleden. We hebben haar een spuitje moeten geven. Haar achterpotgen waren opgezwollen en het zou nog maar iets van een week geweest zijn totdat ze iets aan haar hart zou krijgen.
Ik heb haar bij me in de auto genomen. Ze was rustiger als anders in de auto. De rit leek oneindig lang, maar toch veel te kort te duren.
Bij de dierenarts was het meteen zover. We zetten haar op tafel en de dierenarts neemt een slaapspuitje. Meteen als ze de dierenarts ziet begint ze te grommen. Mama zegt dat ze nooit gerust is wanneer ze ergens vreemd is.
We aaien haar en nog steeds praat ik tegen haar.
Ik vertel haar hoeveel ik om haar geef. Ik brand een witte kaarsen dan geeft de dierenarts haar een spuitje. Het werkt niet…ze wankelt, is versuft, maar wil maar niet gaan slapen.
Zo kan ik haar nog meer vertellen.
Na vijf minuten dient de dierenarts iets sterker toe.
Ze zakt door haar poten en gaat liggen. Hoewel ze niet wilt, laat ze steeds haar hoofd zakken.
Ik neem haar dicht bij me. Tranen rollen over mn wangen, beseffend dat dit echt de laatste keer is. De laatste minuten.
Ze moet haar overgeven aan het middel en laat haar hoofdje naar mij toegedraaid vallen. Het is tijd…tijd voor het derde spuitje.
Ze moet braken in haar slaap, we helpen haar zodanig dat ze niet stikt. Met mijn vinger duw ik het braaksel uit haar mond. Mama zegt dat ze zo diep slaapt dat ze niets meer voelt.
De dokter is er weer. Zachtjes laat hij de laatste naald door haar vacht verdwijnen.
Ik blijf haar strelen en in haar ogen kijiken. We blijven elkaar aankijken.
De dokter luistert naar haar hartritme, ze is er niet meer. Haar ogen worden glazig en haar puppilen verwijden zich. Haar ademhaling is gestopt. Haar buik gaat niet meer op en neer en ik voel geen ademhaling meer tegen mijn hand.
Ze is er niet meer…mama laat me even met haar alleen.
Ik zeg haar nog verschillende dingen, die ze niet meer zal horen. Toch blijf ik haar in de ogen kijiken tot dat mijn hand het dode lichaam voelt. Ik neem haar pootje vast en houdt het zachtjes tegen mn wang. Wetend dat het niet kan vraag ik haar ‘kom alsjeblieft terug’.
Ik wil niet opstaan en haar hier achterlaten. Dat is het moeilijkst van alles…haar zo achterlaten. Ik ben wat haar van me rond haar pootje zodat ze toch ook nog iets van mij bij haar heeft. Tevergeefs probeer ik haar weer wakker te maken.
Ze wordt niet meer wakker…nooit meer.
Mama zegt dat het tijd is om door te gaan. Ik sta op en laat traag haar pootje weer op de tafel neervallen. Haar ogen staren vol en glazig voor zich uit. Ik blaas de witte kaars uit. Het is tijd nu. Tijd om nog een laatste keer naar haar lichaam te kijken en tijd om haar zachte vacht nog eens aan te voelen.
Tijd om haar te beginnen missen en voorgoed afscheidt van haar te nemen. Dit was onze tijd. Van Witchy en mij. Voor mij begint het rouwen om mijn dierbaarste waar ik samen mee ben opgegroeid en voor haar het einde van een veertienjarig kattig bestaan.
Het gaat je goed Witchy. Weet wat ik je gezegd heb en onthou mijn woorden. Ik wou dat ik je nog een laatste keer kon horen spinnen, want dat deed je toch zo mooi.
Vlieg nu, weg van haar,…weg van mij,…van ons. Ga nu naar een plaats weer je gelukkig zal zijn. Hoog boven de wolken waar ik altijd aan je zal blijven denken.
Wees niet dorevig om mij, want ik weet dat je nu gelukkig zal zijn. Misschien vinden we elkaar weer. In xe9xe9n van je volgende levens en wie weet kunnen we dan samen door de wolken zweven, als fonkelende sterren in al hun pracht. Want de sterren zullen schijnen…oh jah…ze zullen schijnen. Ze schijnen nu alleen voor jou.

-klauw in hand-hand in klauw. Laat ons samen vluchten, naar andere werelden. Jij en ik. Gods en Duivelskind. Lachen zullen we…want dan zijn we vrij….weg van ‘s mens oordeel en veroordeling.

Ik zit hier met mijn koptelefoon op mijn hoofd. Met het geluid zo hard als mogelijk. Zo hoor ik het eindeloze geschreeuw van een wenende baby niet en het gezeur van mijn moeder.
Het is moeilijk om mn gevoelens hier op te schrijven, want door de muziek dwalen mijn gedachten steeds af.

Mijn tweede werkdag zit er op. Vermoeiend ja, maar tevens zo heerlijk….Onder het werken hoef ik niet teveel na te denken over alles wat rondom me gebeurt.
Wat speelt er zich rondom mij af ? Mensen die me dierbaar zijn storten zich in een diepe kuil, terwijl ze het niet eens beseffen. De wereld gaat heel zn verwoesting in.
Het enige wat me op dit moment gelukkig zou maken is naar de wolfjes gaan of mijn verhaal kunnen afronden. Ik moet er echt even tussenuit, al weet ik niet waarheen. De enige dag dat ik nu vrij heb is morgen…en wat doe ik dan ? Thuis blijven. In de tuin zitten dromen onder de rozenstruik. Voor me uit staren en me nog harder krenken in mijn zelfmedelij.

Ben al enkele dagen aan het mailen naar fotograven om voor te posseren. Twee hebben er teruggemailt. De ene die me het meest interesseerde zei dat hij gexefntrigeert was en dat ik iets appart had. HIj vroeg me om over mezelf te vertellen zodat hij kon nadenken over een mogelijke fotoshoot. Ik heb teruggemailt….maar geen antwoord meer teruggekregen. Tja, wie wilt er ook zo een meisje dat niet komt posseren om zo een glamour trut te zijn maar gewoon om proberen schoonheid naar buiten te brengen die er eventueel aanwezig kan zijn ? Wie wilt er nu zo een heks als ik voor de camera…
De andere heeft teruggemailt en een datum gegeven. Heb hem teruggemailt dat het goed was en met nog enkele vragen…heb geen antwoord teruggekregen.
IK heb vandaag ook nog enkele fotograven gemailt…..ja hoor, geen antwoord terug.
Geen fotoshoot voor mij dus…geen model, geen schoonheid.

Ik hou me elke dag voor om aan mn verhaal verder te schrijven. ‘s nachts lig ik dan weer in mn bed en zeg ik het zelfde zoals de vorige nacht : morgen schrijf ik wel aan mn verhaal.
Ik wou dat ik mn verhaal kon afronden…maar waar ? Wat van mn leven moet ik er inbrengen ? Alles wat ‘ervoor’ gebeurt is, is gemakkelijk te vertellen, maar wat vertel ik over alles ‘erna’ ?
Volgens mij gaat die droom ook in stukken….geen boek dus. Ja, eigen druk…maar ja, dan moet ik het wel afmaken en wanneer gebeurt dat ?
Vergeet het.

Website maken..zeg ik al een jaar. Waar zit ik nu ? Bij een miezelig kladblok documentje met wat informatie in. Ik zit helemaal vast met de HTML.
Geen site ? Ooit misschien…

Leven ? Tja, wat heb ik eigenlijk aan mn leven ? Voor wie of wat leef ik op dit moment ? Ik wou dat ik me volledig kon afsluiten en me alleen openstellen voor degene die ik me wil opstellen. Dat ik me helemaal niet hoef te bekommeren om wat personen van me denken of wat er met hen gebeurt.
Ik wil mn wolfjes….ik wil Toendra. Ik wil mijn vriendin hallo kunnen zeggen, mijn tranen drogen in haar vacht en haar bedanken voor wat ze allemaal voor me gedaan heeft.
Ik wou dat zij niet degene is die aan die buikvliesontsteking overleden is, maar ik zelf…..Waarom kon het niet omgekeert zijn ? Ik ken de pijn, het gevoel. En de pijn is zo ondragelijk dat je je eigen dood wenst. Maar waarom moest zij gaan en niet ik ?
Dan was ik nu misschien herrezen in een betere gedaante. In een vogel misschien….vrij van alles, vrij van de wereld.

En toch…als je een einde maakt aan je leven, dan kan je evengoed dingen in je leven missen die ten goede van je leven geweest kunnen zijn.
Wat dacht je dan van een leven in een woud, helemaal alleen…samen met Brego en Talin die me elke dag komt opzoeken. Samen met hen, zonder iets anders dan muziek, een boek om me in te verschuilen en een foto van Toendra.

Ik moet er echt tussenuit…maar naar waar ? Naar Mich ? Die zal morgen wel druk zijn….naar waar dan ? Als ik nu nadenk….er is nergens anders een plaats waar ik naartoe kan en ook geen persoon die me zo dierbaar is en altijd een echte vriend voor me geweest is.

*-Where once was lightNow darkness fallsWhere once was loveLove is no more

Don’t say goodbye
Don’t say I didn’t try

You are lost
You can never go home-*

Vandaag laat mijn goede gevoel me weer in de steek. Ik heb me veel opgerolt om me een veiliger gevoel te geven.
Ik mis Toendra enorm, maar ook mijn twee vorige honden. Ik weet dat ze gelukkig zijn waar ze nu zijn, maar het idee dat ik ze nooit meer zal zien doet mn hart breken (mijn moeder wilt er niet meer naartoe omdat het alles dan alleen moeilijker maakt).
Eigenlijk weet ik zelfs niet of Tops, de oudste van de twee nog leeft.

Ik zou zo graag een boek willen schrijven. Over mijn vriendschap met Toendra en andere gebeurtenissen in mijn leven waar zij me veel van nut geweest is…ik geloof er alleen niet in dat het me ooit zal lukken. Ik wou dat ik het kon doen, voor Toendra…maar het zal slechts een onrealistische droom blijven.

En wat brengt mijn toekomst me ? Momenteel heb ik een relatie, maar ik zie me niet samenwonen met iemand waar ik een relatie mee heb. Ik zou kunnen samenleven met vrienden of iemand van mn vrienden, maar niet met iemand waar ik een relatie mee heb. Ben ik dan nog wel eerlijk tegenover mijn vriend nu ? Als je dolverliefd bent, moet je dan normaal niet alles met elkaar willen doen en delen ? Degene waar ik alles mee zou delen is Michske. Is dit dan verkeert ?

Mijn hele lichaam baadt zich momenteel in schuld…Ik wil dingen kwijt aan een levend iemand die ik alleen in mn dagboek heb neergeschreven; Dingen over wat er enkele jaren geleden gebeurd is. Bepaalde details…details die me onderdompelen in schuld.

Bijna iedereen die zich slecht voelt zegt vaak ‘ik leef in mn eigen wereld’. Ik kan je zeggen dat ik nog steeds op deze wereld leef, maar dat mijn fantasie me soms verder weg leidt. Als ik in mn bed lig dan stel ik me steeds verhalen voor ogen of als ik wil kruip ik in de huid van iemand anders die niet bestaat en alleen wanneer ik me voorstel dat ik iemand anders ben en in een ander bed slaap, of op een andere plaats, geraak ik in slaap. (dit doe ik al zeker sinds mijn vier jaar).
Toch wilde ik dat mijn fantasie soms minder levendig was…want als ik mijn ogen sluit zie ik steeds dingen voor mijn ogen flitsen…dingen die ik nooit gezien heb..enge dingen. Gisterennacht hoorde ik buiten iemand gillen…was het slechts verbeelding of was er echt iemand aan het gillen ?

Ik ga het hier niet te langdradig maken want als je zo’n lange blog ziet heb je al geen zin meer om het te lezen.

Mijn gewicht baart me ook nog wel zorgen. Als ik in de spiegel kijk wil ik soms weer bijkomen, maar toch ga ik elke avond op de weegschaal staan en kijk ik of ik nog iets kan eten of niet. Als het gewicht hoger ligt als de dag ervoor, eet ik niets meer. En ik wil bijkomen..maar ik kan het niet laten om er op te letten (ziekelijk, ik weet het-vorig jaar at ik elke avond een chips en dronk ik frisdrank, vandaag is het al een wonder dat ik wat nootjes gegeten heb en deze avond zelfs Special K)

Ach…kon ik maar in de natuur ronddwalen…samen met Toendra een sterrenweg volgend.

Tenna’ tul’re

Laroena

Aaye,We herdenken vandaag ‘s werelds mooiste wolvin. We herdenken haar als ‘s mens beste vriendin We herdenken haar in al haar pracht We weten Toendra, je staat daarboven voor ons op wacht

Ik zal zo snel mogelijk je komen opzoeken bovenaan de berg Toendra, want daar loop je nog steeds. Je bent nog steeds aanwezig, niet alleen in onze harten, maar ook waar je zo gelukkig geweest bent.
Het is nu een jaar geleden dat je bent heengegaan, maar toch lijkt het nog alsof ik gisteren naast je zat.
Ik weet dat je over ons zult waken en dat wanneer wij heengaan je ons zal leiden over de juiste weg. Je leidt me immers nu nog steeds. Als ik mijn ogen sluit dan zie ik je nog bij me en wanneer ik alleen lijk te zijn weet ik dat je toch naast me staat.
Oh, Toendra…waarom moest je nu toch gaan ?

We rennen over groene heuvels naar een andere plaats een andere tijd

We rennen
over paden vol bloemen
naar een wereld
een wereld hier ver vandaan

We rennen…(samen)
over sterren in de nacht
naar de hemel toe
waar onze wegen zich weer (tijdelijk) scheiden zullen

Ik vraag jullie allen om een moment van stilte, want dit verdiend onze lieve Toendra zeker wel.Ze leerde de mensen vertrouwen te hebben in dieren. Ze leerde mij de grootste waarden van het leven : Vriendschap en vertrouwen.Mijn liefste wolvin is sinds vandaag xe9xe9n jaar heengegaan.Vorig jaar op 28 april is ze ingeslapen wegens een buikvliesontsteking na een baarmoederoperatie.Ze is met de mooie leeftijd van elf jaar gexefndigd. (voor mij eindigd ze nooit, ze zal altijd blijven verder leven).regendruppels…Regendruppels vallen neerze vallen neer in jou warme vachtlieve Toendra, rust nu zacht

Sneeuw…
vlokken dalen neer
Ze bedekken je mooie vacht
liefste vriendin, huil niet vannacht

Storm…
regendruppels en sneeuw storten neer
ze vernietigen jou zachte vacht,
lieve Toendra, rust je nog wel zacht?

In het donkere van mijn leven,heeft zij mij rust en vertrouwen gegevenVele uren deelde ik in stilte met haar,zo kwamen we langzaam dichter bij elkaar

Die diepe blik in haar ogen,
liet me nadenken over de dingen die ik heb verloren
Haar gezang galmde door de nacht,
die hemelse stel, welke me altijd vreugde bracht

Afscheid nemen doet pijn,
Maar ik weet dat ze voor altijd
In mijn hart zal zijn
Toendra de wolvin,
Was en blijf,
Mijn beste vriendin

Nog steeds kan ik niet geloven dat ze heengegaan is. Telkens als ik naar de wolven ga verwacht ik haar daarboven in de omheining te zien.Elke keer als ik daar kom neem ik een roosje mee en leg ik het op haar graf. De laatste keer dat ik een roos heb neergelegd lag alles onder de sneeuw en heb ik haar graf met mijn blote handen opgekuist.Het kon me niet schelen hoe blauw mijn handen zagen en hoe verstijfd en gevoelloos mijn vingers waren op dat moment. Ik wilde niet dat Toendra ondergesneeuwd lag. Haar graf mag niet in de vergetelheid onder de sneeuw verdwijnen.>ik wil niet meer huilenik wil me gewoon verschuilenik wil niet meer pratenen denken aan de dag dat je me hebt verlaten

ik wil niet meer leven
ik wil naar je toe zweven
ik wil bij je zijn
dat je me weer verlost van al mijn pijn

toch wil ik er niet over praten
en moet ik steeds denken aan de dag dat je me hebt verlaten
ik wou dat ik niet meer hoefde te huilen
en dat ik me net zoals jou, in de wolken kon verschuilen

Dit laatste gedicht heb ik enkele weken geleden nog geschreven. Elke dag lijkt het verdriet even vers te zijn. Ik geloof niet dat de leegte die er in mij zit ooit opgevult zal kunnen worden.

Toendra : Bedankt voor alles. Ik hou van je (had ik dat maar de laatste keer tegen haar gezegd)

Quel Undome,ik denk dat ik maar van start zal gaan met mijn tweede logje.Ik heb mijn log de naam ‘Een zoektocht’ gegeven en je zal merken bij het lezen dat alles ook om een zoektocht draait, bij iedereen.

Ik worstel zelf al een tijdje met enkele dingen. Er schuilen bepaalde drangen in me, toekomstvissies en dromen die ik zou willen vervullen, maar die ik niet durf te vervullen om bang te zijn voor de teleurstelling.
Een droom van me is ooit een boek te schrijven. Ooit…het liefst nu meteen.
Drie dagen geleden ben ik weer beginnen schrijven aan mijn verhaal over Toendra (toen ik even stopte met typen drong het plots tot me door dat het bijna een jaar na haar dood is). Het verhaal zal niet alleen over Toendra gaan, maar ook over enkele andere gebeurtenissen in mijn leven, erg persoonlijke…maar als het aanspreekt tot een boek, dan wil ik dit met de rest van de wereld gerust delen.
Vanop het moment dat ik een log kan maken die beveiligd is en ik er alleen mijn vrienden op kan toelaten, dan zal ik hier meerdere dingen schrijven over mijn dwarsliggende dingen.

Gisteren heb ik een erg gezellige dag gehad. Zoals sommige al weten ben ik Mich zijn appartementje gaan bewonderen.
Ik had al weken nood aan het gezelschap van Mich (inderdaad Mich:p)…telkens als ik de voorbije weken de trein nam, ook in moeilijke periodes…dan wilde ik gewoon weer de trein uitstappen en een trein nemen die me naar Mich zou leiden.
We hebben gisteren wat bij kunnen praten en hebben het ons erg gezellig gemaakt (vooral op het zetelbed, waarin je langs alle kanten kan gaan liggen:p)
Ik moet toegeven Mich, een pracht plaatsje-je appartementje, ik ben benieuwd naar je eindresultaat:p
Na een uur zoeken naar een taverne om te eten (ben een moeilijke hxe9^^) hebben we maar besloten om een kebap te gaan halen:p(ik een vegetarische^^).
Ik hoop dat jij het gisteren even fijn vond als mij Mich. Het heeft me echt goed gedaan om je nog eens te zien en een Michknuffel te krijgen.
Op dit moment besef ik zeker xe9xe9n ding en ik hoop dat mijn besef me nooit in de steek zal laten :
‘Deze vriendschap is voor mij voor het leven’.
Jij zult altijd een plaatsje hebben in mn hart Mich. Als je op zoekt bent naar jezelf, kom dan in mijn hartje kijken want daar zal je jezelf ook kunnen zien. Kijk in de harten van je vrienden, daarin zul je jezelf terug vinden.
We houden van je om wie je bent, niet wat je bent of wie jij denkt dat je bent.

xb0Zoek niet in elke hoek
je vind de waarheid ook niet in een boek
Kijk niet te ver hier vandaan
Wat telt is jou bestaan

Zoek niet naar gulden wegen
Jou pad is niet tussen de sterren gelegen
Kijk niet naar verdriet of smart
Wat telt zit in jou eigen hartxb0

-Het leven is slechts het spiegelbeeld van een andere werkelijkheid die wij
niet kennen-(en misschien ook nooit zullen vinden)

Lay down Your sweet and weary head Night is falling You have come to journey’s end Sleep now And dream of the ones who came before They are calling From across the distant shore

Why do you weep?
What are these tears upon your face?
Soon you will see
All of your fears will pass away
Safe in my arms
You’re only sleeping

And all will turn to silver glass
A light on the water
Grey ships pass
Into the West

Dit was mijn logje voor deze avond (zoals ik beloofd had).
Lissenen ar’ maska’lalaith tenna’ lye omentuva

Laroena (Moony)

Vedui’il er,
Welkom allemaal op mijn weblogje.
Omdat ik heb gezien dat iedereen van mijn vrienden ondertussen al een weblog heeft, heb ik maar besloten om er zelf ook xe9xe9n te maken.
Zo kunnen jullie op de hoogte blijven van mijn gevoelens en mijn leven.
Ik hoop dat jullie je kunnen interesseren in mijn weblogje. En denk eraan : Ik hou van reactie’s^^
Dit eerste logje ga ik niet te lang maken, aangezien iedereen me al wel zal kennen.
Als jullie me niet zouden kennen, dan kan je me een beetje leren kennen aan de hand van de opvolgende weblogs.
Tot de volgende log!
Elen sila lumenn omentilmo (een ster zal schijnen op het uur van onze ontmoeting)
(ik ben trots op mn Elfs^^en denk eraan, MIJN geheim taaltje:p)

Laroena (Moony)